Profane Magazine #22

Er hangt iets goddelijks en waarzeggends over deze voorstelling, alsof men afstand wil nemen van de harde realiteit en een wereld wil bedenken waarin geloven, willen geloven en bewust dromen een scheppende en inspirerende daad zouden zijn. Als leider van het gezelschap opent Sophie Perez deze fantasierijke reeks door de extravagante capriolen te beschrijven van het door haar opgerichte gezelschap Zerep, dat op het podium een soort occulte kracht ten toon spreidt om de onze te doen ontwaken. Ze geeft het onzichtbare stokje door aan makers die bezield zijn door tarotkaarten en orakels: Claudio Parentela, een veelzijdig kunstenaar uit Calabrië, houdt er onder andere van om de krachtlijnen van deze kaartspellen te tekenen, terwijl het duo van vrije dansers, Barbara Villesange en Vincent Fournoux, een bewegingstarot ontwerpt, gericht op de dynamiek van lichaam en geest. Hier heeft een schilderij van de Maagd een aardschokkend effect op de psyche van een autodidactisch kunstenaar, Roger Lorance; elders bevolken mystieke tekeningen en sculpturen, zo tastbaar als ex-voto’s, de collectie van Thierry Coudert in zijn huis in de Limousin; daar buigt een goede fee genaamd Jennifer Rident zich over de dromerige wieg van de bijen en werkt het genie van Marc Danchin aan het onthullen van het hart van de olielampen... 

De ingrediënten lijken aanwezig om de geest te laten afdwalen, nieuwsgierig en bereid om zich te laten meevoeren. Je zou er zelfs een spelletje van kunnen maken. Dit nummer willekeurig openslaan en het beeld of woord dat je tegenkomt een onbekende kracht toekennen. Het laten trekken, laten rijpen als een banaan met een schil vol toekomst bij Catherine Gautry. Of anders. Kijk in de ogen van het vrouwelijke gezicht op de cover van deze Profane 22 om je een van haar laatste wensen beter te herinneren. Maar bovenal. Wens ik je een lezing toe die uitnodigt tot ontsnapping en vriendelijke visioenen.

Formaat 155x230 mm, 236 pagina's